Translated from Dutch by Jane Hardjono
Photo: Boudewijn Bollmann
Marc Maurer works as architect and artist on research under the umbrella of Poème Numérique at BALTAN. With Nicole Maurer he set up the architecture bureau Maurer United Architects (MUA) in Eindhoven in 1998. Since then MUA has grown into a staff of ten. Following his training at the Technical University in Eindhoven, Marc Maurer worked with graffiti artists including DELTA and ZEDZ and exhibited at Mediamatic, Showroom MAMA, the Van Abbemuseum and MU. As the only architect on the artistic staff at BALTAN, Marc Maurer has his own vision for Poème Numérique, the role of the new media in architecture and the synthesis between disciplines. And about how the rhythm of the pixel can parallel that of the brick.
EXPLORING TYPOGRAPHY
Marc Maurer completed his studies as an architectural engineer at the Faculty of Architecture (TU/e) in 1995. Fascinated by hiphop culture, he applied the theory of sampling to architecture. His thesis was nominated for the Archiprix 1996. During this time he worked with the well-known graffiti artists DELTA and ZEDZ. Marc: “There is tension between architects and graffiti artists but you can actually learn a great deal from this. DELTA and ZEDZ work quite a lot in 3D. You can combine typography and architecture, generating spatial experiences between the characters.” Marc Maurer – and his partner Nicole, who was nominated for the Archiprix 1998 for her research into the relationship between architecture and fashion – receives ever-increasing assignments for exhibitions and has turned to design. Marc: “In Eindhoven we were seen more and more as artists. We worked with fashion, hiphop, graffiti, computer games… Our theme was architecture in relation to social developments. And that theme has stuck.”
INDEMANN
In the meantime, MUA has become an established name in the architecture world. With Geert Mul, MUA developed Loading_Ready_Run for Las Palmas in Rotterdam, a work which involves the magical transformation of a watchman’s house into an interactive installation with kaleidoscopic effects. Visitors of the nearby Fotomuseum can add their own photos to the installation. The latest and most spectacular project by MUA is Indemann, a 36-metre-high watchtower near Aachen, Germany, which functions as a beacon in the dark. The twelve story building looks like a robot with enormous cantilevers. Marc: “It’s a man: one arm hangs along the length of the building, the other sticks out. We’ve laid grate floors throughout the entire building so you can walk along different heights. You have a lot of different views, and each height is completely different. The entire building construction is a combination of perspectives and sight lines. And then you have the façade, which in total consists of 40,000 pixels. So, during the night, everything that makes up the façade is alight. All the pixels can be remotely controlled. It’s truly a spectacular sight from the motorway. We have precisely designed everything about that building: all the screws are completely thought through, everything is matched to everything else. If you’re into that sort of thing, it’s amazing.”
ROBOTS
Poème Numérique Case Study 5, Maurer United Architects, 2009
Typographical spaces as well as robot men come to the fore in the case studies for the research project Poème Numérique. Marc: “That happens automatically, actually … I find the aspect of character very interesting. How can you give buildings more character, or express them as characters? With the development of the building in Germany I noticed that it’s quite different when you build a twelve story apartment building, or make a robot twelve stories high. For five years I sat in meetings with people, sorting out problems in the stomach or the left arm, instead of the north side of the sixth floor. It has a sort of soul, it is a thing in and of itself, a character.” In one of his most recent case studies, Marc Maurer makes a robot sculpture from the twelve screens, computers and loudspeakers from the artwork 12_Series, developed at BALTAN by Telcosystems. Marc: “Through this I really want to show that there is a big effect whether you experience 12_Series in its installation form or bring the screens together as a sculpture, where the arms, legs, head and the body have a certain relationship. Suddenly the screens have a position and a context – does this have an influence on the way you experience it, or is it the same?”
DIGITAL ARCHITECTURE
In the research into Poème Numérique Marc wants to create architecture that connects to the new reality of digital media. Architects should take more heed of new media, according to Marc: “The fact that everyone sits in front of the television every night, in every house, in every street, has rarely been addressed in the architectural field. There has been no reflection on checking email, for example. Where do I do that at home? The question is how can you translate that in a blueprint for residential space? If you take a look at residential blueprints from 2000, you should be able to see how society looked then. However this is not the case now. Today houses are still based on the minimal requirements that would satisfy workers’ residences. The main motivation for me involves addressing existing and newly developing media applications, and the social changes that these bring about – and then creating architecture suited to these phenomena.” From an architectural perspective, Marc Maurer sees social change translated into a digital reality that he characterises by square corners instead of the popular and advanced ‘blobs’. Marc: “‘Blobs’ seem very technological, state of the art, futuristic. The problem is that you can design practically anything as a blob, but if you then look at how things are made, you’ll see those old corner sections and standard square pieces beneath the surface. I think this development in building technique is rather interesting, and is trying to release itself of standard profiles in the market. But the true medium of the media era is the square corner. This lends itself much more to simulation, to the integration of technology and flexibility.”
THE RHYTHM OF THE PIXEL
At BALTAN Marc has complete freedom to experiment with architecture as an art form. Marc: “Whatever we do at MUA, it’s play. Playing is never a waste of time for us, but is actually the exploration of boundaries. And when we have extended these boundaries, or transformed them, then we go back to play with something else. It’s not eclectic, but it is very free and open. At BALTAN we are even freer. We can make tangible artwork, in which you can experience a realistic situation. Architecture-art. Other artists will soon be able to benefit from the experiments of Poème Numérique and MUA’s interdisciplinary experience. Marc: “More architects and artists are doing something with interactive façades, media façades with LEDs for example. To get a good image using LEDs, you need to have a certain number of panels and to be a certain distance from the work. But economic reasoning determines how many panels you can actually afford. It would be sensible to adjust these two dimensions to each other, but that’s not yet happening. At the moment a façade is being made and something is hung in front of it. I would like to develop a tool so that the rhythm of the pixel and the rhythm of, for example, the bricks, are in step with each other. Then a media artist can design a media façade with LED-pixels, knowing that it makes physical sense and can be properly realised.” The lack of integral approaches in architecture is a frustration for Marc. Architecture is, in his eyes, a discipline that should become more interdisciplinary. “Too many separate parts are being plugged into each other these days. Many architects say that they work in an integrated design team, but no integrated solutions result. In a project you have an installer, a builder, an electronic installation … all of which are completely out of synch. You could say: that’s sampling, isn’t it? But even if you sample there is always someone who makes the composition and it’s not something that anyone can just plug in to. I think that the architect should be the glue that holds everything together in an integrated design, the way a film director does. Otherwise you cannot give construction real significance or soul.”
NEDERLANDS
INTERVIEW MET MARC MAURER
door Ties van de Werff
Marc Maurer werkt als architect en kunstenaar aan het Poème Numérique bij BALTAN. Samen met Nicole Maurer richtte hij in 1998 het architectenbureau Maurer United Architects (MUA) in Eindhoven op. Ondertussen telt MUA tien medewerkers en in Maastricht gevestigd. Na zijn opleiding aan de TU/e werkte Marc onder andere samen met graffitikunstenaars DELTA en ZEDZ, en exposeerde hij onder andere bij Mediamatic, Showroom MAMA, het Van Abbemuseum en MU. Als enige architect van de artistieke staf bij BALTAN heeft Marc Maurer een eigen visie op Poème Numérique, de rol van nieuwe media voor architectuur en de synthese tussen vakgebieden. Over hoe het ritme van de pixel samen kan lopen met het ritme van de baksteen.
RONDLOPEN IN TYPOGRAPHIE
Marc Maurer studeerde in 1995 af aan de Faculteit Bouwkunde (TU/e) als bouwkundig ingenieur. Gefascineerd door de hiphopcultuur, paste hij de theorie van het sampelen toe op architectuur. Zijn afstudeerwerk werd genomineerd voor de Archiprix 1996. In die tijd werkte hij samen met de bekende graffitikunstenaars DELTA en ZEDZ. Marc: “Architecten staan eigenlijk altijd op gespannen voet met graffitikunstenaars, maar je kunt er juist heel veel van leren. DELTA en ZEDZ werken heel erg 3D. Je kunt typografie en architectuur met elkaar combineren, zodat je door typografie kan lopen.” Marc Maurer – en zijn partner Nicole, die genomineerd werd voor de Archiprix 1998 voor haar onderzoek naar de relatie tussen architectuur en mode – kreeg steeds meer opdrachten voor tentoonstellingen en ontwikkelde zich in design. Marc: “In Eindhoven werden we steeds meer gezien als kunstenaars. We hebben gewerkt met mode, hiphop, graffiti, computergames… Ons thema was architectuur in relatie tot maatschappelijke ontwikkelingen. En dat is eigenlijk altijd het thema gebleven.”
INDEMANN
Inmiddels is MUA een gevestigde naam in de architectuurwereld. Samen met Geert Mul werkte MUA voor Las Palmas in Rotterdam aan Loading_Ready_Run, een werk waarbij een portierhuisje omgetoverd werd tot interactieve installatie met caleidoscopische effecten. Bezoekers van het nabijgelegen Fotomuseum kunnen hun eigen foto’s toevoegen aan de installatie. Het meest verse en spectaculairste project van MUA is echter Indemann, een 36 meter hoge uitkijktoren aan de snelweg bij het Duitse Inde (tussen Aken en Keulen), die in het donker als lichtbaken fungeert. Het twaalf verdiepingen tellende gebouw ziet eruit als een robot, met enorme uitkragingen. Marc: “Het is een mannetje: een arm hangt langs het gebouw, de ander steekt uit. In het hele gebouw hebben we roostervloeren gelegd, zodat je op verschillende hoogtes kunt lopen. Je hebt heel veel verschillende uitzichten, elke hoogte is weer anders. Het hele bouwwerk is een combinatie van perspectieven en zichtlijnen. En dan heb je de façade, die geheel voorzien is van 40.000 pixels. Dus ’s nachts is alles wat gevel is, licht. Al die pixels kunnen op afstand apart aangestuurd worden. Het is echt een spectaculair gezicht vanaf de snelweg. En we hebben alles aan het gebouw precies gedetailleerd: alle schroefjes hebben we uitgewerkt, alles is op elkaar afgestemd. Als je daar oog voor hebt, is dat ook spectaculair.”
ROBOTS
Poème Numérique Case Study 3, Maurer United Architects, 2009
Zowel de typografische ruimtes als de robotmannetjes komen ook naar voren in de case studies voor het onderzoekstraject poème numérique. Marc: “Dat gaat eigenlijk automatisch… ik vind het aspect character erg interessant. Hoe kun je gebouwen meer ‘character’ geven, of ‘characters’ laten zijn? Met de ontwikkeling van het gebouw in Duitsland heb ik gemerkt dat het heel anders is wanneer je een flatgebouw van twaalf verdiepingen maakt, of een robot van twaalf verdiepingen hoog. Ik zit al vijf jaar te vergaderen met mensen, en dan gaat het over het probleem in de buik of in de linkerarm, in plaats van 6e verdieping noordkant. Het heeft echt een soort ziel, het is een ding op zichzelf, een character.” In de jongste case study maakte Marc Maurer een robotsculptuur van de twaalf beeldschermen, computers en luidsprekers van de 12_Series van Telcosystems. Marc: “Daarmee wil ik eigenlijk laten zien dat het heel veel effect heeft of je nou de opstelling van 12_Series pakt, of dat je ze bij elkaar zet als een sculptuur, waarbij de armen, de benen, het hoofd en het lichaam een bepaalde relatie hebben. Opeens hebben die beeldschermen een positie en een context, en heeft het dan invloed op de manier hoe je het beleefd, of blijft het hetzelfde?”
DIGITALE ARCHITECTUUR
In het onderzoek naar een Poème Numérique wil Marc architectuur maken die aansluit bij de nieuwe digitale werkelijkheid. Architecten zouden meer rekening moeten houden met nieuwe media, aldus Marc: “Dat iedereen ’s avonds tv kijkt, alle huizen, alle straten, daar wordt nooit echt iets mee gedaan op architectuurgebied. Er wordt al helemaal niet nagedacht over mail checken bijvoorbeeld. Waar doe ik dat in m’n huis? De vraag is hoe je dat zou kunnen vertalen naar een woningbouwplattegrond. Dat als je plattegronden vindt uit het jaar 2000, dat je kunt zien hoe de maatschappij er toen uit zag. Nu zijn alle huizen nog steeds gebaseerd op de minimale eisen waaraan een arbeiderswoning moet voldoen. De grootste drijfveer voor mij is om van de mediatoepassingen die er zijn en continu ontwikkeld worden, en de maatschappelijke veranderingen die deze teweegbrengen, architectuur te ontwikkelen die daarbij past.” In bouwkundig opzicht wordt de maatschappelijke verandering naar een digitale werkelijkheid volgens Marc Maurer vooral gekarakteriseerd door rechte hoeken, in plaats van de populaire en geavanceerd-ogende blobs. Marc: “Zo’n blob lijkt heel technologisch, state of the art, toekomstgericht. Het probleem is dat je met de computer wel alles als blob kan ontwerpen, maar als je vervolgens kijkt hoe het gemaakt is, dan zitten achter de buitenschil gewoon weer hoekprofielen en standaard rechte stukjes. Bouwtechnisch vind ik de ontwikkeling wel interessant, het proberen los te komen van de standaardprofielen uit de markt. Maar het echte medium van het mediatijdperk is de rechte hoek. Die leent zich veel meer om dingen te simuleren, om technologie te integreren en om flexibiliteit te realiseren.”
HET RITME VAN DE PIXEL
Bij BALTAN heeft Marc alle vrijheid om te experimenteren met architectuur als kunstvorm. Marc: “Wat wij sowieso doen bij MUA is spelen. Voor ons is spelen geen tijd verdoen, maar eigenlijk het verkennen van grenzen. En als we die ons eigen gemaakt of verlegd hebben, dan gaan we weer iets anders spelen. Het is niet eclectisch, maar het is wel heel vrij en open. Bij BALTAN ben ik nog wat vrijer. Ik kan hier begaanbare kunstwerken maken, waarbinnen je een geënsceneerde situatie kunt ervaren. Architectuur-kunst. Ook andere kunstenaars kunnen straks profiteren van de experimenten binnen poème numérique en MUA’s interdisciplinaire ervaring . Marc: “Steeds meer architecten en kunstenaars doen iets met een interactieve gevel, een mediagevel met LEDs bijvoorbeeld. Een bepaalde LED-afstand is belangrijk om een goed beeld te hebben. Maar er is ook een bepaalde economische verantwoorde afstand om panelen in op te delen. Die twee maten op elkaar afstemmen is natuurlijk best zinvol, maar dat gebeurt nog niet. Er wordt nu gewoon een gevel gemaakt en daar weer iets voorgehangen. Ik zou een tool kunnen ontwikkelen zodat het ritme van de pixel en het ritme van bijvoorbeeld de baksteen op elkaar afgestemd zijn. Dan kan een mediakunstenaar een mediagevel ontwerpen met LED-pixels, wetende dat het ook echt fysiek kloppend en passend gerealiseerd kan worden.”Het gebrek aan integrale aanpak in de architectuur is Marc een doorn in het oog. Juist architectuur is in zijn ogen een vakgebied dat interdisciplinair te werk zou moeten gaan. Marc: “Er wordt te veel los van elkaar ingeplugd tegenwoordig. Veel architecten zeggen dat ze in een integraal ontwerpteam werken, maar er komen geen integrale oplossingen uit. Bij een project heb je een installateur, een constructeur, een elektronische installatie… dat wordt allemaal niet op elkaar afgestemd. Je zou kunnen zeggen: dat is toch sampelen? Maar ook als je sampled is er altijd één iemand die de compositie maakt, en het is niet zo dat iedereen daar iets in kan pluggen. Ik denk dat het de architect moet zijn die alles met elkaar moet verbinden zodat het een integraal ontwerp wordt, zoals een regisseur dat doet. Anders kun je een bouwwerk niet voorzien van een echte betekenis of ziel.”
[...] and technology laboratory together with Geert Mul and Telcosystems back in 2008. See an interview here, but check the whole website, flickr pages etc .. ! Leave a Comment No Comments Yet so far [...]